جعل هویت دیجیتالی و محافظت از هویت دیجیتالی

هویت دیجیتالی چیست ؟

هویت دیجیتالی نماد مجازی هویت واقعی است. این هویت میتواند مربوط به شخص یا شرکت و یا سازمان و نهادی باشد.

این هویت مجازی به دلیل بسیاری مسائل چون واقعا ناشناس نماندن و یا نداشتن کنترل داده های شخصی و غیره میتواند مشکل ساز باشد. بعلاوه میتواند گاهی برای هویت جعلی توسط مخربین و مثلا انجام معاملات مالی و یا حسابهای کاربری جعلی استفاده گردد.

بر اساس امار Cifas, شرکتی انگلیسی که برای محافظت شرکتها و اشخاص از جرائم سایبری تلاش و در این راستا مبارزه میکند, 41 درصد جعلهای انلاین جعلهای هویت هستند. جعل هویت شامل ساختن هویتها و اسناد جعلی میشوند.

بر اساس امار ObSoCo که بر شرکتها و مصرف ها نظارت دارد, 42 درصد کاربران استفاده از هویت افراد را خطرناک تر از کلاهبرداری و سرقت با کارتهای بانکی میدانند.

هویت دیجیتالی اجبارا هویت واقعی نیست اما میتوان هویت واقعی پنهان در پس هویت دیجیتالی را با روشهائی یافت که این روشها تنها اطلاعاتی که توسط خود کاربر منتشر میشوند نیست بلکه گرداوری همه اطلاعات پراکنده وی روی اینترنت است و ابزاری برای گرداوری این داده ها بطور خودکار وجود دارند.

عملیات مالی دیجیتالی جعلی

سرقت و یا جعل هویت امکان انجام عملیات مالی کلاهبردانه و دسترسی به سرویسهای غیر مجاز را فراهم میسازد. حدود یک چهارم عملیان مالی انالیز شده جعلی هستند.

مجله ای تی مهمترین نکات مطالعات و انالیزهای انجام شده در مورد هویتهای دیجیتالی و عملیات بانکی کلاهبردارانه را منتشر کرده است.

هر ماهه انالیز یک میلیارد داده های عملیات مالی انجام شده که یک سوم انها توسط موبایل انجام میشود صورت میگیرد. چهار درصد حسابهای کاربری ساخته شده در این راستا جعلی هستند و 2.3 درصد تلاش برای کانکشن غیر مجار بوده و 3.2 درصد واریزها و یا پرداختها بصورت غیرقانونی انجام میگیرند.

بیشترین قربانیان, رسانه ها و تجارتهای الکترونیک و شرکتهای مالی هسستند که درصد سوء استفاده برای هر یک از انها به ترتیب 6.7 و 6.2 و 3.2 درصد است.

حفاظت هویت دیجیتالی

بیشتر از پیش سرویسهای اینترنتی به داده های شخصی پرداخته و بیشتر از گذشته نیز اطلاعات خصوصی توسط خود اشخاص به اشتراک گذاشته میشوند. بعلاوه در این میان باید روشهای جاسوسی بیشتر از پیش رخنه گر که توسط سازمانهای دولتی و یا خدمات انلاین متفاوت صورت میگیرند را نیز فراموش نکرد.

در اینزمان که کاربران اینترنت با خواست خود بیشتر از همیشه داده های شخصی خود را به اشتراک میگذارند, نگرانی در مورد نقض حریم خصوصی هم افزایش میابد.

محافظت از حریم خصوصی بسیار مشکل است چون همه در هر حال ردهائی از خود در گذشته بجا گذاشته اند. حذف این داده ها اغلب بسیار مشکل اما یافتن انها برعکس بسیار اسان است.

محافظت از حریم خصوصی از زمانی میتواند موثر واقع گردد که اگاهی باشد و این اگاهی هر چه زودتر باشد مسلما بهتر خواهد بود.

هر چند که قوانین مربوط به حریم خصوصی همیشه انطور که باید و در همه جا رعایت نمیشوند اما از این نظر نکاتی هستند که قانونا بخوبی از انها محافظت میشود. این قوانین از این قرارند :

قانون انفورماتیک و ازادی

این قانون حقوق افراد در مورد داده های خود را افزایش میدهد. پرداخت داده های شخصی توسط سایتها در چهارچوبی قانونی بوده و کاربران اجازه دارند به داده های خود دسترسی داشته و انها را حذف کنند.

حق تصویر

این قانون اشخاصی را که از صحبتها و یا تصاویر اشخاصی دیگر بدون اجازه انها استفاده کنند را به شدت مجازات میکند. برای نقض حریم خصوصی دیگران نیز به همینگونه است و مجازات سختی دارد.

حقوق فراموشی دیجیتالی

این قانون زمانی بسیار توجه ها را بخود جلب کرد که در پی شکایاتی از گوگل, این شرکت فرم درخواست محتوا را در اختیار کاربرانی که مایل به حذف اطلاعات شخصی خود از موتور جستجویش بودند قرار داد. بعنوان مثال فردی که سالها پیش به دلیل انجام جرمی محکوم گشته و دوران محکومیت خود را گذرانده و مایل نیست که این گذشته توسط موتور جستجوی گوگل کشف گردد اجازه دارد درخواست حذف این داده ها را از موتور جستجوی گوگل بکند تا زندگی بدون مشکلی که بعدها در پیش گرفته مختل نگردد. اما مشکل این است که حذف این داده ها از موتور جستجو باعث حذف انها از روی اینترنت نمیگردد و اینگونه اشخاص باید اقدامات دیگری را نیز انجام دهند تا هر گونه ردی از گذشته خود را پاک سازند.

محافظتهای فنی

هر چند که اینگونه محافظتهائی را نمیتوان صد در صد تضمین کرد اما بسیاری برای محافظت بیشتر خود به سرویسهای وی پ* ان رو میبرند.

ابزاری انلاین نیز برای یافتن پروفایلهای جعلی بخصوص روی شبکه های اجتماعی وجود دارند.

رفتارهای صحیح

رفتار صحیح شاید که مهمترین نکته برای محافظت حریم خصوصی خود بخصوص روی پلاتفرمهای اشتراک تصویر و ویدیو چون اینستاگرام و اسنپ چت است که بسیاری متاسفانه اطلاعات شخصی خود را روی انها منتشر میکنند.

هویت دیجیتالی و داده های به اشتراک گذاشته شده

بر اساس اماری 91 درصد اشخاص تصاویر خود را منتشر میکنند و نیمی از کاربران نیز ادرس ایمیل خود را به اشتراک میگذارند. متاسفانه بعد از انتشار این اطلاعات دیگر انها به اینترنت تعلق خواهند داشت و کاربر دیگر کنترل اینکه چه کسی انها را کپی کرده و یا مجددا منتشر میکند و یا انها را ذخیره کرده و یا در صدد یافتن اطلاعاتی بیشتر در مورد انها برمیاید را نخواهد داشت.

اگر مایل نیستید که چیزی را روی اینترنت منتشر کنید باید بصورت انفورماتیک سالهای 1990 عمل کرده و محتوائی بی خطر برای خود و یا حتی اطرافیان خود را منتشر کنید.

مجسم کنید که اینترنت وسعتی به اندازه جهان دارد و داده هائی که منتشر میشوند در همه دنیا قابل دسترسی هستند و از خود بپرسید ایا مایلید که مثلا تصویرتان و یا اطلاعات خصوصیتان در همه خیابانهای یک شهر منتشر و یا روی همه ساختمانهای یک شهر چسبانده شوند ؟

استفاده از اینترنت و اشتراک اطلاعات چیز خوبی است اما باید مراقب بود که این اطلاعات, اطلاعات خصوصی مهمی که ممکن است گاهی دردسر ساز شوندنباشند. ایا دادن این اطلاعات وقعا الزامی است ؟ بهتر است اطلاعاتی را در مورد خود منتشر کنید که حداقل اهمیت را داشته باشند و همیشه به خاطر داشته باشید که بعد از انتشار اطلاعات خود دیگر کنترلی روی انها نخواهید داشت.

این مقاله لو بلگ دو هکر انحصارا برای ترفندستان ترجمه شده و کلیه حقوق مادی و معنوی ان مربوط و متعلق به وب سایت ترفندستان است. کپی این مقاله فقط با قید نام ترفندستان مجاز است.

- - , .